rzeczową konieczność, mającą swoją siedzibę gdzieś poza .
Zginęli - rzekł Skrzetuski - ale myślałem, żeś lepszy pachołek.. Czy chce pan, abym umieściła pana Elwesa z powrotem w łóżku? - zapytała salowa. Standish skinął głową. Nie miał zamiaru marnować słów na podwładnych.. Na to podnieśli się groźni rycerze: Marcin z Wrocimvwic, herbu Pbłkoza, Florian z Korytnicy, Bartosz z Wodzinka, Domarat z Kobylan, Powała z Taczewa, Paszko Złodziej z Biskupic, Zyndram z Maszkowic, Jaksa z Targowiska, Krzon z Kozichgłów, Zygmunt z Bobowy i Staszko z Charbimowic, potężni, sławni, zwycięscy w wielu bitwach, w wielu turniejach, i to płonąc z gniewu, to blednąc, to zgrzytając zębami, poczęli wołać jeden przez drugiego:. Snajpera. Ruszył pod górę na rękach i kolanach, rozgarniając przed sobą źdźbła trawy, nasłuchując niespodziewanych głosów. Głucha cisza. Dobrnął do wierzchołka. Kobietę miał teraz tuż nad sobą, nie więcej niż sześćdziesiąt stóp powyżej. Stała wciąż na pierwszym stopniu krętych, białych schodów, prowadzących w dół do antycznej, marmurowej łaźni. Trzymała przed sobą szkicownik, ale wzrokiem mierzyła gdzie indziej. Wpatrywała się w wejście do altany, była maksymalnie skoncentrowana, gotowa do natychmiastowej akcji. Michael zauważył to, co pragnął skrycie zobaczyć: prawa ręka korpulentnej kobiety nie spoczywała już na klapie. Tkwiła teraz pod połą gabardynowego płaszcza, bez wątpienia na automacie, który mogła wydobyć szybko i wycelować dokładnie, nie skrępowana uciążliwością kieszeni. Michael bał się tej broni, ale radia obawiał się jeszcze bardziej. W pewnych chwilach mogło okazać się sprzymierzeńcem, teraz jednak było śmiertelnym wrogiem, niczym najgroźniejsza spluwa. Zerknął znów na zegarek, zły na widok tykającego sekundnika. Musiał działać szybko! Ruszył, skradając się do kamiennego koryta, prowadzącego do studni rzymskiej łaźni. Potężne chwasty zarastały brzegi i szczeliny koryta, pokrywając go gęstwiną i nadając mu wygląd kolosalnej gąsienicy. Havelock torował sobie drogę wśród lepkiego, brudnego zielska, pełzając brzuchem po ziemi wzdłuż spękanego marmurowego rowu. Po trzydziestu sekundach przedostał się z chaszczy do resztek starożytnego, okrągłego basenu, w którym przed wiekami pławiły się namaszczone olejkami próżne ciała cesarzy i kurtyzan. Siedem stóp nad nim, przy pamiętających lepsze czasy schodach, czatowała kobieta, której zadaniem było zabić go, gdyby jej obecny chlebodawca sam sobie nie poradził. Stała obrócona do niego plecami, rozstawiając masywne nogi w rozkroku, niczym sierżant dowodzący plutonem egzekucyjnym. Havelock przyjrzał się zrujnowanym marmurowym schodom: były zmurszałe i przegrodzone na drugim stopniu żelazną barierką, żeby śmiali turyści nie schodzili niżej. Pod ciężarem ciała każdy stopień mógł się obsunąć, a najlżejszy hałas miałby dla niego fatalne skutki. Chyba, że dźwięk ten zagłuszy mocnym, oszałamiającym ciosem. Wiedział, że trzeba podjąć szybką decyzję i działać natychmiast. Każda dodatkowa minuta wzmagała podejrzliwość zabójcy w altanie Domicjana. Bezszelestnie rozgarniał przy ziemi splątane łodygi, nagle palce natrafiły na twardy, kanciasty przedmiot. Był to kawałek marmuru, rzeźbiony odłamek dzieła jakiegoś mistrza sprzed dwóch tysięcy lat. Chwycił kamień prawą ręką, a lewą wydobył zza pasa automat llama, odebrany niedoszłemu mafioso w Civitavecchia. Już dawno temu nauczył się strzelać lewą ręką równie skutecznie jak prawą. Teraz ta umiejętność dobrze mu się przysłuży. Jeśli jego taktyka zawiedzie, zastrzeli kobietę, wynajętą po to, by na pewno zginął na Palatynie. Ale to ostateczność, zabezpieczenie na wypadek, gdyby inaczej nie mógł ujść z życiem. Zależało mu na rendez-vous w altanie Domicjana. Powoli, z pozycji leżącej, przeszedł do przysiadu i wysuwając jedno kolano do przodu przygotował się do skoku. Kobieta stała niecałe cztery stopy dalej, wprost nad nim. Uniósł prawą rękę z ciężkim, ostrym kamieniem w dłoni i wyskoczył. Miękko jak kot, wrócił do. Dzi było 25 zabitych. Po rozsypce konserwatystów pod koniec lipca nastąpiły w ich sze-.